Waarom ik zo van foto's houd, is omdat ze de tijd even kunnen bevriezen. Je kunt er momenten mee vasthouden, al krijgen ze heel andere betekenis. Ze zijn blijvend en verankelijk tegelijk.
Toen bovenstaande foto gemaakt werd, was het een van de vele foto's. Er worden veel kiekjes gemaakt van moeders met jonge kinderen. Herinneringen kweken, dat willen we. Laten zien hoe fijn het was, hoe het kind opgroeit. Zoiets.
Als alles goed gaat, hebben foto's niet zo veel waarde. Ze krijgen hun waarde pas, als grote dingen veranderen. Als als de mensen die op de foto staan overlijden, bijvoorbeeld.
Deze foto heeft veel waarde. De verbaasde baby ben ik. De vrouw die me vasthoudt is mijn moeder. Zo was het.
Herman de Coninck schreef er een prachtig gedicht over:
Foto
Weemoed is een foto van voor twintig jaar.
Familie, nog samen, nog gezond.
Is toen. Met een lijst van nu errond.
Het nu houdt het verleden bij elkaar.
En omgekeerd. Want nu is maar even.
Is opschrikken en vragen:
waar waren we gebleven?
Bij jou. In Die Dagen.
Alles is ver. En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.
Herman de Coninck
uit: Met een klank van hobo,
Orion 1981
Vaak ben ik zo iemand die doorloopt bij folderende studenten, maar dit meisje keek me echt aan." Mogen we u dit geven, mevrouw?" Niet dat ze mevrouw zei viel me op, daar ben ik tegenwoordig heel gewoon onder. Nee, het was een bepaalde dwingendheid die dit zachtaardige meisje uitstraalde.
Ze drukte me een folder in de hand met wat natuurfoto's erop. "Creatie of evolutie?" stond erbij.
"We zijn namelijk Christenen" zei ze. Ze was er duidelijk trots op.
"Ach" bracht ik uit.
" Gelooft u in God?"
Toen ik doorliep, na de dames afgeschud te hebben met een beleefde dankbetuiging, bleef ik nog even mijmeren over de schepping. Ik vraag me af waarom er altijd een positie moet worden ingenomen omtrent het onstaan van de aarde. Als ik in een gebouw loop, hoef ik toch niet altijd te weten wie het gebouwd of ontworpen heeft. Ik ben veel te druk met leven. Wat is de reden, dat men zich met zulke vragen bezighoudt? Ik denk dat de mens de schepping sowieso niet kan bevatten. Het mag wel wat luchtiger, als we het toch niet begrijpen.
Ik moest denken aan de oude Joodse vrouw uit Jeruzalem die geinterviewd werd over het verschil tussen Christendom en Jodendom. Er is veel ruzie geweest tussen Joden en Christenen. Zij zei daarover "Ach het is allemaal zo simpel. We wachten gewoon op de dag dat de messias komt. Als hij dan zegt 'ik ben hier voor het eerst' dan hadden de Joden gelijk. Als hij dan zegt 'daar ben ik weer' dan hadden de Christenen gelijk. Tot die tijd wachten we af"
Het zou leuk zijn om die mevrouw eens langs te sturen bij de foldermeisjes. Heel even maar.
En dan heb je opeens een nieuwe baan. Alsof het niks is. Alsof het heel gewoon is dat mensen banen opzeggen en nieuwe banen vinden.
Onwerkelijk is het voornaamste woord dat bij me opkomt. Onwerkelijk dat het opeens zo ver is. Onwerkelijk dat ik me zo snel zo thuis voel. Onwerkelijk, maar niet onplezierig of onwennig.
Verder kan ik er nog niet veel over zeggen, maar een teken van leven leek me op zijn plaats...
“Uw vrouw kennen we eigenlijk al uit de stukjes!” zei de nieuwe buurvrouw van Simon Carmiggelt, volgens de overlevering, bij de kennismaking. De buurvrouw had een stem van roze toiletpapier. Carmiggelt schrijft dat hij maar wat meelachte, hoewel hij het pure onzin vond dat de buurvrouw claimde dat ze mevrouw Carmiggelt eigenlijk al kende. Want, zo vervolgt hij, je zegt toch ook niet tegen Shakespeare “Wat hoor ik , heeft uw oom uw vader vergifitigd?” alleen omdat het in Hamlet staat?
Tja. Als je over je leven schijft,creëren mensen hun eigen beeld van jou, het is een mix van jouw letters en de eigen ervaringen en het innerlijk leven van de lezer. Echter, lezers gaan er vaak aan voorbij dat je maar kleine stukjes toont en niet het hele verhaal.
Carmiggelt beschreef zijn buurvrouw in 1954, maar veel is er niet veranderd. De wereld zit vol buurvrouwen die denken dat ze iemand kennen. Mensen denken gauw dat hun beeld het beeld is. Ze blijven vrolijk in die val lopen.
Sinds een jaar zit ik op twitter. Het idee is dat je korte berichtjes publiceert, over alles wat je bezighoudt. Zo kun je je mening en je bestaan delen met andere twitteraars. Je kunt netwerken, helpen, delen, lachen en reageren op wat er in de wereld gebeurt. Barack Obama doet het ook.
Ik schrijf dus kleine berichtjes aan de wereld, over het zien lopen van een klasgenote van 20 jaar geleden. Of over onze kitten Kaatje die alleen maar met pennen speelt. Ook vliegen er wat losse flodders over een housewarming van vijf jaar geleden, kattenluikjes en non-foodartikelen in de supermarkt. Bovendien schreef ik deze week nog dat ik me erg melancholisch voelde toen ik m'n nieuwe rijbewijs ging ophalen. Het oude was 10 jaar in mijn bezit. Ik kan niet geloven hoe snel de tijd gaat.
Plots zei iemand zei tegen me dat ik de schoonheid van het voorbijgaande moest erkennen, dit omdat ik “mijn rijbewijs van 10 jaar terug wilde behouden” en “een bekende van 20 jaar geleden had willen ontlopen”.
Gut.
Ik voelde me vereerd door zoveel analyse,maar ik wilde mijn rijbewijs helemaal niet behouden. Ik heb dat ook nergens geschreven. En die klasgenoot meed ik, omdat ik het nog altijd een ontzettend vervelend iemand vind, daar hadden twintig jaar niets aan veranderd. Dat was alles. Niets meer en niets minder. Mijn ongevraagde analist heeft dingen verbonden die niet verbonden hoeven te worden, er komt een heel verkeerd beeld uit rollen als je het mij vraagt. Heel gek om mee te maken.
Vanavond ga ik naar het twitterfeestje van Femke Halsema. Ze wil het ongelijk aantonen van internetpessimisten. Ze spreekt tegen dat communicatie via internet afstandelijk of leeg zou zijn, zoals koningin Beatrix in haar kersttoespraak stelde.
Frappant is, dat twitteraars al dagenlang schrijven over wat ze aan zullen aantrekkken. Men is er zelfs speciaal voor gaan shoppen. Het beeld dat mensen van ons hebben als ze ons in het echt zien, vinden we belangrijk.
Als we het idee hadden, dat we toch al volledig gekend werden door de stukjes die we schrijven, dan zouden we daar niet mee bezig zijn.
Het bewijs is dus eigenlijk meteen geleverd. Zonder roze toiletpapier.
Er is een grote norse neger in mij neergedaald die van binnen dingen doet die niemand ziet ook ik niet want donker is het daar en zwart
- Lucebert
Positief denken, ik houd er zo van. Ik ben zo’n type dat boeken leest over het omdraaien van je gedachten, het accepteren van de realiteit, de kracht van gedachten en de hele santekraam.
Maar ondanks dat, merk ook ik heus wel eens dat ik het soms gewoon verrekte moeilijk vind om de dag vrolijk aan te vatten. Uit mijn bed komen vind ik moeilijk, af en toe. Helemaal nu ik had besloten om de dag te beginnen in de sportschool, waar ik al veel te lang niet was geweest. Kort en goed: ik had een knorrige frons op mijn gelaat.
Ik ga met mijn boze buien om, zoals je met een vervelende kleuter om gaat: ik voer mijn plannen gewoon uit zonder hem aandacht of voeding te schenken. Op die manier gaat de bui het snelst over, heb ik gemerkt. Je moet er even door heen, zonder te veronachtzamen waar de bui vandaan komt.
Toen ik na het sporten ging douchen was ik nog altijd niet vrolijk of positief geworden. De gelukshormonen die het sporten oplevert, stonden nog in de wacht. Ik ergerde me dus nog steeds aan van alles. De keelschrapende vrouw in de kleedkamer deed mijn humeur tot een dieptepunt dalen. Toen bleek dat zij ook ging douchen, was ik helemaal in staat tot stampvoeten. Zelfs als ik enorm vrolijk ben, haat ik het om met andere vrouwen onder de douche te staan in de sportschool.
Na het douchen,zag ik het plots. De vrouw had maar één borst.
Tja. Vandaar dat ze haar keel schraapte. Ze voelde zich waarschijnlijk nog veel kwetsbaarder en bloter dan ik. Ze had veel meer te overwinnen. Het enige waar ik mee zit is een iets te dik iets te wit lichaam; verder ben ik gezond. Ik zeur. Zij had kanker gehad en ging nu weer sporten en durfde zomaar bloot te zijn. Wat een lef! Niet te geloven!
Mijn bewondering is enorm. En mijn chagrijn schaamde zich zo voor zichzelf, dat het als sneeuw voor de zon verdween.
Er werd geschaatst gisteren. Door Sven Kramer. Geen ontkomen aan, al zou je willen. Al weken is Nederland in de ban van de Olympische spelen en dan van Sven in het bijzonder. Niet in de laatste plaats was de hype aangescherpt door een energiebedrijf, dat een reclame maakte waar alleen keiharden onberoerd door bleven. Het woord ‘Svencouver’ werd zelfs uitgevonden. Sven vertrok als een held naar de spelen. Drie gouden medailles zou hij in ieder geval halen, zo luidde de voorspelling.
Zelfs Marco Borsato vertrok naar Vancouver. “Wat we nu gaan meemaken: zo'n kans krijg je nooit meer" zei zijn echtgenote Leontine. Symbolisch voor wat er leek te leven onder het Nederlandse volk: men ging zich gedragen alsof de medailles al binnen waren.
Gisteravond bleek, dat het zo simpel niet is. Coach Kemkers stuurde onze volksheld naar de binnenbaan, terwijl hij juist naar de buitenbaan moest. Sven vergooide daarmee zijn kans op het Olympische goud.
In de pub waar ik het schaatsen zag, gebeurde iets frappants. Natuurlijk, men leefde mee en keek vol spanning naar het grote scherm. Maar, toen Sven gediskwalificeerd bleek, vond er een omslag plaats: er was niet alleen teleurstelling af te lezen, maar ook een verwende gemelijkheid. Ook op internet zag ik die gemelijkheid terug. Teleurstelling en onvrede zijn voor te stellen, maar men gedroeg zich alsof we de medaille al hadden en alsof die Koreaan hem persoonlijk uit de zak van Sven had gejat. Alsof Nederland recht had gehad op die medaille.
Maar, zo werkt het niet. Mensen maken fouten. Dingen gaan mis. Je kunt overwinningen niet bestellen. Natuurlijk moet je overal het beste van maken, maar succes is niet altijd een keuze. Het leven is niet maakbaar en je hebt nergens recht op.
Bij geen enkele held ging het meteen van een leien dakje. Beowulf vocht met de draak. Perseus werd met zijn moeder in een kist opgesloten in zee geworpen. Frodo moest een barre tocht doorstaan voordat hij de ring kon vernietigen. Roelant stierf in de slag bij Roncevalles. Achilleus werd geraakt door een giftige pijl.
Dus, landgenoten, laat uw held omgaan met tegenslag. Sven is nog maar 23. Hij is niet gesneuveld en hij hoeft niet met een draak te vechten. Tegenslag zal hem niet slechter maken. Het hoort bij het leven. Het hoort bij helden.
Er is een kleine periode geweest dat ik liever Esmeralda wilde heten, of Elvira. Het was in de tijd dat ik vaak de Tina las. In dat blad heetten meisjes zo en dus wilde ik dat ook. Bovendien had op school nooit iemand mijn naam, hun namen waren allemaal veel normaler. En dat was natuurlijk het verlangen dat er achter zat; normaal zijn. Ieder kind heeft zo’n periode dat het helemaal wil opgaan in de gangbaarheid. Bij de groep horen is ongelofelijk belangrijk.
Wat we van onze naam vinden, zegt veel over wat we van onszelf vinden, volgens psycholoog Gebauer. Hoe meer zelfvertrouwen we hebben, hoe mooier we onze naam vinden. Het schijnt dat we gevoelens over onszelf, projecteren op de dingen die bij ons horen, dingen die van ons zijn. Zeker onze naam.
We vinden de letters van onze naam ook vaak mooier dan andere letters. We schijnen ons zelf vaker te omringen met de letters uit onze naam. We schijnen vaker voor woonplaatsen en zelfs partners te kiezen, met letters uit onze naam.
Ik ben benieuwd hoe dat werkt met de namen die we zelf kiezen op websites, bijvoorbeeld de naam die je kiest op twitter.
In ieder geval ben ik blij dat ik me nooit Esmeralda ben gaan noemen.
Een doorzetter ben ik. Echt, als ik iets wil, berg je dan maar. Wilskracht heeft me veel gebracht. In korte tijd heb ik mijn scriptie geschreven, om maar eens wat te noemen. En vroeger, op school ging ik ook altijd door waar sommige mensen afgehaakt zouden zijn.
Maar, laatst heb ik iets groots los moeten laten, een ambitie, een idee van toekomst. De pitbull moest haar kaken ontspannen. Opgeven viel niet mee. Het frappante is, dat een fanatieke doorzetter niet zo goed weet wanneer het genoeg is, wanneer je de handdoek in de ring moet gooien.
Het schijnt dat je, als je veel geïnvesteerd hebt, meer het gevoel hebt dat je ermee door moet gaan. Je moet dan niet alleen accepteren dat het niet gaat lukken, maar ook dat je de energie die je erin stopte, niet meer terug kunt krijgen. Een niet behaald doel roept bovendien een bepaalde spanning op, die pas wegtrekt als je je doel bereikt hebt. Soms zul je het niet bereiken, dus er blijft een bepaalde spanning, stressgevoelens. Je blijft je afvragen of je er goed aan hebt gedaan.
Opgeven is niet populair in onze maatschappij. Moed staat hoog aangeschreven. Je moet je dromen najagen. Helden gaan door. Maar ik heb deze week geleerd, dat helden ook wel eens iets laten varen. Voor jezelf zorgen, beseffen dat het zo niet gaat, is ook best stoer.
En dus heb ik mijn baan opgezegd.
|
Toon berichten 1-8 van 326 |
Volgende Pagina »
